Τυρόπιτες.

Είναι απίστευτο. Κανείς σε όλη την Αθήνα δεν μπορεί να φτιάξει μια τυρόπιτα της προκοπής. Οι περισσότεροι τυροπιτάδες, φτιάχνουν κατεψυγμένες τυρόπιτες με περίεργο τυρί και κακό λάδι. Εντάξει δεν είναι όλοι ίδιοι. Οι Μερακλήδες και ο Βάρσος, ας πούμε, έχουν καλύτερες τυρόπιτες από τον Γρηγόρη και τα Everest. Αλλά γενικά είμαστε περικυκλωμένοι από φούρνους και τυροπιτάδικα με κακές, κάκιστες τυρόπιτες.

Η «οικονομικότητα» των κακών υλικών και νοοτροπία αρπαχτής («σιγά μωρέ, ποιος καταλαβαίνει από γεύση;») έχει καταστρέψει ένα υπέροχο έδεσμα. Έχει αφαιρέσει μια ακόμα απόλαυση από τη ζωή μας.

Αγοράζουμε πλέον τυρόπιτες όπως ψηφίζουμε κόμματα. Όχι γιατί τις θέλουμε, όχι γιατί τις λιμπιζόμαστε. Μόνο και μόνο γιατί δεν έχει κάτι καλύτερο – και βαριόμαστε να περιμένουμε να γίνει το σάντουιτς.

Θέλουμε, έχουμε ανάγκη, καλύτερες τυρόπιτες.

Για τα σουβλάκια και την χαμένη αυτοκρατορία της απόλαυσης, που υπήρχε προ δεκαπενταετίας στον ισθμό της Κορίνθου, ίσως μιλήσουμε μια άλλη φορά.

Η δύναμη της θέλησης.

Ξέρω ότι δεν υπάρχεις.
Σε θέλω όμως τόσο πολύ, που μπορώ να σε δημιουργήσω.