Ένα σχόλιο και μια συγγνώμη.

Η alex με αφορμή το Forget about it έγραψε αυτό το εξαιρετικό σχόλιο.

<

Aγαπημένε μου παράξενε.Δεν είσαι τόσο παράξενος όσο νομίζεις.Υποφέρεις από καθημερινά τραύματα που βασανίζουν όλους μας.Δεν είναι οι γυναίκες μόνο ό,τι είναι.Είναι οι άνθρωποι.Είπε ο Ουελμπέκ σ'ένα βιβλίο για τον Λάβκραφτ :"λίγα πλάσματα ίσως έχουν διαποτιστεί με την ιδέα ότι κάθε ανθρώπινη προσπάθεια ισούται με το απόλυτο μηδέν.Το σύμπαν δεν είν αι τίποτα άλλο από μια μάταιη διάταξη στοιχειωδών σωματιδίων.Μια μεταβατική μορφή στην πορεία προς το χάος.Που στο τελος θα υπερισχύσει.Το ανθρώπινο γένος θα αφανιστεί.Άλλα γένη θα εμφανιστούν και θα αφανιστούν κι αυτά με τη σειρά τους.Στους παγωμένους και άδειους ουρανούς θα τρεμοπαίζει μόνο το φως ημιθανών αστέρων.Που και αυτοί θα αφανιστούν.Τίποτα δεν θα μείνει.Και οι ανθρώπινες πράξεις είναι τόσο ελεύθερες, τόσο κενές σημασίας όσο και οι ελεύθερες κινήσεις των στοιχειωδών σωματιδίων".
Και συ δεν συγχωρείς κανέναν?

>

Το θέμα της συγχώρεσης με απασχολεί αυτό τον καιρό. Έχω καταλήξει ότι 8 φορές στις δέκα, η μη-συγχώρεση δεν είναι τόσο θέμα λογικής απόφασης, όσο θέμα πείσματος κι εγωισμών. Όλα εξαρτώνται από το πόσο πολύ θα προσπαθήσει ο "αμαρτήσας" να συγχωρεθεί από τον κρίνοντα. "τι είσαι διατεθειμένος να κάνεις για να σε ξαναδεχτώ" Είναι συνήθως ο εγωισμός μας που κάνει ανεπανόρθωτους τους χωρισμούς.

Όσο για την ασημαντότητα της ύπαρξής μας έχω γράψει κάτι παρόμοιο το 2005: Dust in the wind

Ο νέος πουριτανισμός.

Η σύγχρονη γυναίκα. Η "απελευθερωμένη". Με τους πολλούς εραστές. Δεν την τρομάζουν πια οι μεγάλοι πούτσοι. Την τρομάζουν τα μεγάλα λόγια - οι συναισθηματισμοί. Αντιδρά στο άκουσμα της λέξης "αγάπη" με την ίδια φρίκη που οι "συντηρητικές" αντιδρούσαν στη λέξη "γαμήσι". Κι ανοίγει πιο εύκολα το στόμα για να σου πάρει πίπα, παρά για να σου πει "σε αγαπώ". Παλιά ήταν οι πουριτανοί του σώματος. Μετά ήρθαν οι πουριτανοί των λέξεων.



Εγώ σε αγαπώ.