Αναξιοκρατία.

Είναι γεγονός. Είμαι πλέον σίγουρος. Έχω μεγαλώσει με λάθος πρότυπα. Ή για να το πώ αλλιώς τα πρότυπα, οι αρετές που έμαθα να ακολουθώ, είναι άσχετα με τις επιθυμίες μου.

Είναι για παράδειγμα σαν να πιστεύεις σε όλη σου τη ζωή ότι το μυστικό για την ερωτική επιτυχία βρίσκεται στους τέλειους κοιλιακούς. Προσπαθείς επί σειρά ετών, με νύχια και με δόντια να αποκτήσεις τους τέλειους κοιλιακούς, και μόλις επιτέλους τα καταφέρεις, ανακαλύπτεις ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για τους κοιλιακούς σου. Διαπιστώνεις ότι η χαλαρή κοιλίτσα θεωρείται τελικά πιο σέξυ, ή ότι εν πάση περιπτώσει όσο εσύ έλιωνες στα γυμναστήρια οι άλλοι καπάρωναν τις καλύτερες γκόμενες.

Στην αρχή διαμαρτύρεσαι. Φωνάζεις: "Αδικία! Κάτω η αναξιοκρατία!" Μετά όμως συνειδητοποιείς ότι απλώς εσύ είχες καταλάβει λάθος τους κανόνες του παιχνιδιού.
Και τότε όλα τα πιστεύω σου καταρρέουν. Η αμηχανία των κομμουνιστών μπροστά στο γκρέμισμα του τείχους του Βερολίνου το 1989, ωχριά μπροστά στην ολική καταρράκωση του συστήματος αξιών σου.

Ο κόσμος μου γκρεμίζεται. Το χειρότερο όμως είναι, ότι είμαι τόσο πεισματάρης σε μερικά πράγματα, που ακόμα κι αν τον χτίσω πάλι από την αρχή, φοβάμαι ότι θα τον ξαναχτίσω ίδιο.

Υ.Γ.: Το παράδειγμα με τους κοιλιακούς είναι ένα ΑΣΧΕΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ. Ένας συμβολισμός για να καταλάβετε τι περίπου εννοώ. Όπου "τέλειοι κοιλιακοί" βάλτε μια αρετή. Και όπου "ερωτική επιτυχία" βάλτε μια επιθυμία.

Άννα Βίσση

Το πρόβλημα με τις Ελληνίδες τραγουδίστριες είναι ότι οι πιο σπουδαίες (π.χ. Μαρινέλα, Σακελαρίου) δεν έχουν πει τραγούδια αντάξια της φωνής τους. Από την άλλη, η Πρωτοψάλτη είναι σκανδαλωδώς ευνοημένη από πλευράς ρεπερτορίου. Έχω ακούσει "το χειροκρότημα" ("κι αν μας αντέξει το σκοινί θα φανεί στο χειροκρότημα...") από τη Μαρινέλα, κι έχω μείνει μαλάκας - εκατό φορές καλύτερη από την Πρωτοψάλτη.

Φέτος μια σπουδαία τραγουδίστρια είχε την τύχη να πει δύο εξαιρετικά τραγούδια.

"Γλίτωσα ξανά και ξανά, για να δούμε αυτή τη φορά...
Είσαι στη ζωή μου το μεγάλο μου ρίσκο
Είσαι λουλούδι στο γκρεμό, εκεί σε βρίσκω
Κι αν είχε ο θάνατος φωνή θά 'λεγε ζήστο"

Η κακία ως επιδίωξη συντροφικότητας.

Όταν κάποιος είναι δυστυχισμένος. Επιδιώκει να κάνει και τους άλλους να πονέσουν. Να δυστυχήσουν κι εκείνοι. Γιατί όταν οι δυστυχισμένοι γίνονται περισσότεροι, εκείνος αισθάνεται ότι έχει περισσότερα κοινά με τους γύρω του. Αισθάνεται λιγότερο μόνος.


Δες κι αυτή τη σκέψη: Δέλεαρ

Η ιστορία τής ζωής μου.

Έμεινα μόνος από φόβο μην πιαστώ κορόιδο.

Καψουροπολιτισμός 2

Ζούμε σε έναν μονοθεματικό πολιτισμό. Τον πολιτισμό της καψούρας. Το έχουμε ξεσκίσει το θέμα του έρωτα. Τραγούδια, ποιήματα, μυθιστορήματα. Έλεος.

Ναρκωτικά, τζόγος, πορνεία, επιχειρηματικότητα, γρήγορη οδήγηση, φιλία, παιχνίδια. Είναι θέματα που προσφέρουν έντονες συγκινήσεις κι όμως παραμένουν εν πολλοίς ανεξερεύνητα. Πότε ήταν η τελευταία φορά που διάβασες ένα "επιχειρηματικό μυθιστόρημα"; Η μιά μαρτυρία για τον τζόγο; Υπάρχουν τόσες ενδιαφέρουσες πλευρές της ανθρώπινης ζωής που έχουν μείνει αχαρτογράφητες. Για τις οποίες έχουμε πλήρη άγνοια και ψευδής, προκατασκευασμένες απόψεις.

Λένε ότι οι καλιτέχνες εμπνέονται μόνο από δύο θέματα: τον έρωτα και τον θάνατο.
Κι εγώ λέω: κρίμα.


Παλαιότερο κείμενο για τον καψουροπολιτισμό

Τρεις σκέψεις.

1) Η καύλα της αποτυχίας. Είναι καύλα να αποτυχγάνεις. Όταν έχεις αυτοπεποίθηση, η αποτυχία είναι ένα χαριτωμένο αστείο.

2) Το πρόβλημα της ευαισθησίας. Ο συναισθηματισμός, η "ευαισθησία", δε είναι κάτι καλό ή κάτι για το οποίο μπορείς να υπερηφανεύεσαι. Είναι μειονέκτημα, όχι πλεονεκτημα. Είναι σα να υπερηφανεύεσαι που έχεις ευαίσθητο στομάχι.

3) Το άτοπο τής ερωτικής επιτυχίας. Έχεις προσέξει ποιοι κυκλοφορούν τις πιο όμορφες γυναίκες; Αν θέλεις να λάβεις μέρος στον διαγωνισμό "ποιος θα γαμήσει τις πιο πολλές και πιο όμορφες γυναίκες" να είσαι σίγουρος ότι κάποιος απίστευτος μαλάκας θα σε προσπεράσει. Άρα είσαι χειρότερος από αυτόν το μαλάκα. (Δες κι αυτό: Εγωισμός)

Μουσική. (youtube μέρος 1ο)

Ως γνωστόν η μουσική είναι μέγιστο φάρμακο.
Αυτή την εβδομάδα συνταγογραφώ λίγη γαλλική μουσική.

Ο Pascal Obispo, διασκευάζει ιδιοφυώς το Frozen της Madonna και το κάνει δέκα φορές καλύτερο.


Ένα από τα καλύτερα του Pascal Obispo. Noir. Μαυρο.


Ένα από τα πιο μελό τραγούδια που έχω ακούσει (αυτό, και το "When love has gone away" του El Debarge). Το περίεργο είναι πως το κουπλέ, αν το προσέξεις, θυμίζει το It's a sin των Pet shop boy. Η ενορχήστρωση, η ερμηνεία και το ρεφρεν κάνουν τη διαφορά.

Ένα σχόλιο και μια συγγνώμη.

Η alex με αφορμή το Forget about it έγραψε αυτό το εξαιρετικό σχόλιο.

<

Aγαπημένε μου παράξενε.Δεν είσαι τόσο παράξενος όσο νομίζεις.Υποφέρεις από καθημερινά τραύματα που βασανίζουν όλους μας.Δεν είναι οι γυναίκες μόνο ό,τι είναι.Είναι οι άνθρωποι.Είπε ο Ουελμπέκ σ'ένα βιβλίο για τον Λάβκραφτ :"λίγα πλάσματα ίσως έχουν διαποτιστεί με την ιδέα ότι κάθε ανθρώπινη προσπάθεια ισούται με το απόλυτο μηδέν.Το σύμπαν δεν είν αι τίποτα άλλο από μια μάταιη διάταξη στοιχειωδών σωματιδίων.Μια μεταβατική μορφή στην πορεία προς το χάος.Που στο τελος θα υπερισχύσει.Το ανθρώπινο γένος θα αφανιστεί.Άλλα γένη θα εμφανιστούν και θα αφανιστούν κι αυτά με τη σειρά τους.Στους παγωμένους και άδειους ουρανούς θα τρεμοπαίζει μόνο το φως ημιθανών αστέρων.Που και αυτοί θα αφανιστούν.Τίποτα δεν θα μείνει.Και οι ανθρώπινες πράξεις είναι τόσο ελεύθερες, τόσο κενές σημασίας όσο και οι ελεύθερες κινήσεις των στοιχειωδών σωματιδίων".
Και συ δεν συγχωρείς κανέναν?

>

Το θέμα της συγχώρεσης με απασχολεί αυτό τον καιρό. Έχω καταλήξει ότι 8 φορές στις δέκα, η μη-συγχώρεση δεν είναι τόσο θέμα λογικής απόφασης, όσο θέμα πείσματος κι εγωισμών. Όλα εξαρτώνται από το πόσο πολύ θα προσπαθήσει ο "αμαρτήσας" να συγχωρεθεί από τον κρίνοντα. "τι είσαι διατεθειμένος να κάνεις για να σε ξαναδεχτώ" Είναι συνήθως ο εγωισμός μας που κάνει ανεπανόρθωτους τους χωρισμούς.

Όσο για την ασημαντότητα της ύπαρξής μας έχω γράψει κάτι παρόμοιο το 2005: Dust in the wind

Καλό.

Το ακούω συνέχεια. Μόλις το βαρεθώ θα το κατεβάσω.
Καλή συνέχεια σε όλους στο παράλογο που ζούμε.

Ο νέος πουριτανισμός.

Η σύγχρονη γυναίκα. Η "απελευθερωμένη". Με τους πολλούς εραστές. Δεν την τρομάζουν πια οι μεγάλοι πούτσοι. Την τρομάζουν τα μεγάλα λόγια - οι συναισθηματισμοί. Αντιδρά στο άκουσμα της λέξης "αγάπη" με την ίδια φρίκη που οι "συντηρητικές" αντιδρούσαν στη λέξη "γαμήσι". Κι ανοίγει πιο εύκολα το στόμα για να σου πάρει πίπα, παρά για να σου πει "σε αγαπώ". Παλιά ήταν οι πουριτανοί του σώματος. Μετά ήρθαν οι πουριτανοί των λέξεων.



Εγώ σε αγαπώ.

Ταπεινά κίνητρα.

Ακούστε με. Κοιτάξτε με. Θαυμάστε με. Χειροκροτήστε με. Πληρώστε με. Ανοίξτε μου τα πόδια σας. Είμαι έξυπνος. Είμαι γοητευτικός. Είμαι ευαίσθητος. Είμαι σέξυ.

Πόσα εξαιρετικά έργα τέχνης έχουν προκύψει από ταπεινά κίνητρα;

Παρελθόν.

Πώς μπορώ να ξέρω ότι το παρελθόν δεν είναι μια φαντασίωση με σκοπό να εξηγήσει την αναντιστοιχία μεταξύ των άμεσων φυσικών μου αισθήσεων και των σκέψεών μου;


How can I tell that the past isn't a fiction designed to account for the discrepancy between my immediate physical sensations and my state of mind?
Douglas Adams.

Ποια είναι αυτή ρε παιδιά;

Φίνεται πολύ ωραίο τυπάκι. Πρέπει να είναι τρελά διάσημη αλλά δεν την αναγνωρίζω. Ποια είναι;

Μάθαμε ότι είναι η Sienna Miller. Την ανακυρύσσουμε επίσημη αγαπημένη μας. Τουλάχιστον ας μην κάνουμε περικοπές και στις φαντασιώσεις μας.

Ζεν στο πιάτο.

Η μακαρονάδα είναι το πιο ζεν φαγητό. Με ηρεμεί. Σε αντίθεση με τον βίαιο τεμαχισμό του κρέατος, τις επίμονες πιρουνιές μιας σαλάτας ή το ψυχαναγκαστικό ξεκοκάλισμα του ψαριού, οι κινήσεις που κάνεις για να φας μακαρόνια είναι ήρεμες και αρμονικές. Σαν κλασσική χορογραφία σε adagio. Το μάτι ξεκουράζεται. Δεν ζαλίζεται από πολλά έντονα χρώματα, όπως με μια πίτσα. Κι ούτε απαιτείται η δεξιοτεχνία που πρέπει να διαθέτεις για να μην διαλυθεί το jenga ενός παστίτσιου ή ενός μουσακά.
Έχω παχύνει, πρέπει να προσέχω. Όμως σήμερα ειδικά, έχω απόλυτη ανάγκη μία καρμπονάρα.

Το "τι" το "πώς" και το "γιατί". (μέρος 1ο)

Μέρος 1ο: Το "ΤΙ" (ή "Η περιορισμένη αξία του αποτελέσματος")

Κυκλοφόρησε πρόσφατα ένα βιβλίο που λέγεται "Η ευτυχία είναι απόφαση". Δεν το έχω διαβάσει - τα συμβουλευτικά βιβλία μου ξυπνούν μια αντιδραστικότητα. Ο τίτλος του όμως με έκανε να σκεφτώ.

Θα 'θελα μια ευτυχία που είναι απόφαση; Τι είδους ευτυχία θα ήταν αυτή; Τι είναι η ευτυχία; Απλώς μια αίσθηση, μια διάθεση; Η ευτυχία είναι μαγεία. Έχει αξία ακριβώς επειδή δεν ξέρεις γιατί σου συμβαίνει. Ένα αιφνίδιο φιλί τής μοίρας, που σχεδόν δεν σου αξίζει. Τι αξία μπορεί να έχει μια "ευτυχία κατά βούληση".

Γι' αυτό έχω ένα θέμα με τις αλάνθαστες μεθόδους, τις δοκιμασμένες συνταγές και το πάτημα των κουμπιών των ανθρώπων. Όσοι τα χρησιμοποιούν θεωρώ ότι "κλέβουν". Τι αξία έχει μια νίκη αν σε ευνόησε ο διαιτητής; Είναι το ίδιο να πηδήξεις μια γκόμενα επειδή σε γουστάρει και το ίδιο επειδή τής υπόσχεσαι καριέρα; Από την άλλη, στη ζούγκλα που ζούμε, ο καθείς και τα όπλα του.

Όμως η ευτυχία δεν είναι απλώς ένα αποτέλεσμα. Είναι εντελώς άλλο πράγμα να σκίσεις με λαχτάρα το ασημόχαρτο και να δαγκώσεις μια σοκολάτα. Και άλλο να πάρεις ένα "χάπι σοκολάτας". Οργασμό έχεις και με μια πόρνη, οργασμό και με την κοπέλα των ονείρων σου. Η ικανοποίηση όμως δεν είναι η ίδια.

Στην ευτυχία εκτός από το ΤΙ (αποτέλεσμα), παίζει ρόλο το ΠΩΣ και το ΓΙΑΤΙ. Αλλά για αυτά θα μιλήσουμε σε ένα επόμενο κείμενο.

(συνεχίζεται)


Σχετικά κείμενα:
Το αποτέλεσμα δεν μετράει.
Πλαστή ζωή

Forget about it.

Καμία γυναίκα δεν αξίζει να την κυνηγάς. Ξέχνα τη. Αν δεν αντέχεις μακριά της, κυνήγα τη μόνο μια φορά και για λίγο. Για να σου φύγει το άχτι. Όπως τρως ένα σοκολατάκι ενώ είσαι σε δίαιτα.

Οι γυναίκες είναι commodity.



sorry για το αλλοπρόσαλλο και αντιφατικό των τελευταίων κειμένων, αντικατοπτρίζει το μπάχαλο μέσα μου.

Don Juan.

Όταν ένας άντρας αλλάζει τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα, λέμε ότι έχει επιτυχία. Είναι επιτυχία να μην μπορεί να βρει κάποια που να τού αρέσει τόσο ώστε να μείνει μαζί της;

*Whatever you think. Think the opposite.
*Το άτοπο τού σεξ τής μιας βραδιάς.

Τελική αξιολόγηση.

Για τα μπάζα είμαστε όλοι.

Ευφήμερη υστεροφημία.

Αφού και οι πιο μεγάλοι έρωτες στο τέλος σε ξεπερνάνε και σε ξεχνάνε, γιατί τραβάς τόσο ζόρι με τα συναισθήματα κάποιου με τον οποίο χωρίσατε πρόσφατα; Τι ανόητη ερωτική ματαιοδοξία είναι αυτή, τι κουτή φιλαρέσκεια. Μην ανησυχείς. Είτε του λείπεις, είτε αδιαφορεί, είτε σε μισεί, είτε σε αγαπάει ακόμα, σε λίγο (ή πολύ) καιρό θα σε έχει ξεχάσει.

Επιθυμία.

Θέλω να σου ζητήσω κάτι αστείο. Να μη σβήσεις τον αριθμό μου από το κινητό σου. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να είμαι πάντα κοντά σου.

Ξανά μόνος.

Έχω κάνει διατριβή στη μοναξιά. Χρόνια ολόκληρα. Συνεχόμενα. Είμαι διδάκτωρ. Ξέρω τα κόλπα της. Τις επιπτώσεις της στο μυαλό και το σώμα. Έχω βρει τις διαφυγές μου. Δεν τη φοβάμαι.

Κι όμως. (Ίσως είναι η πανσέληνος που φέτος πέφτει στα γενέθλιά μου. Ίσως είναι που πρόσφατα κάποιοι άνθρωποι με κακόμαθαν γεμίζοντας με ενδιαφέρον τη ζωή μου.) Σήμερα το βράδυ ένιωσα έντονη την ανάγκη να βρεθώ ή έστω να μιλήσω, με μια γυναίκα που να με θέλει και να τη θέλω. Και τα έχω καταφέρει να μην έχει μείνει καμία. Κι ήταν σα να νιώθω μόνος πρώτη φορά. Ξεμαθαίνεται εύκολα η μοναξιά.

_


Η λίστα του τηλεφώνου μου είναι γεμάτη ανθρώπους που δεν θα ξανακούσω. Άχρηστοι αριθμοί τηλεφώνου. Δεν τους σβήνω. Αφού έχουν φύγει από τη ζωή μου ας υπάρχουν έστω εκεί.


-

Δεν θέλω να επιστρέψω στη μοναξιά. Και με λίγη αισιοδοξία ο τίτλος αυτού του κειμένου από "Ξανά μόνος" μπορεί να γίνει "Πάμε γι' άλλα".

Το άτοπο τού σεξ τής μιας βραδιάς.

Γιατί το σεξ της μιας βραδιάς δεν γίνεται σχέση;
9 φορές στις 10 επειδή ο άλλος δεν σου αρέσει αρκετά. Ή δεν του αρέσεις αρκετά.
Άρα στα one night stands, τουλάχιστον ο ένας από τους δύο, είναι σαβουρογάμης.

Βιβλία.

Κανένα βιβλίο δεν μπορεί να σε συγκλονίσει αν εσύ ο ίδιος δεν είσαι έτοιμος να το δεχτείς. Το κείμενο είναι απλώς η σπίθα, που πυροδοτεί μέσα σου διεργασίες έτοιμες από καιρό. Δεν είναι οι λέξεις, ούτε καν τα νοήματα. Είναι όλα αυτά που εσύ νιώθεις πίσω από τις λέξεις και οι άλλοι δεν μπορούν να νιώσουν - αλλιώς θα τους είχε συγκλονίσει κι εκείνους το ίδιο βιβλίο.

Στα δεκάξι μου με συγκλόνισε ο Ζαρατούστρα του Νίτσε. Το νεαρό της ηλικίας μου και η επαναστατική του σκέψη, δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μείγμα. Μετά την έκρηξη κάποια κομμάτια μου είχαν γίνει κάρβουνο και κάποια άλλα είχαν φτάσει στον ουρανό. Η ψυχή μου ήταν γεμάτη πληγές. Τέτοια πράγματα, τόσο βαθιές μεταμορφώσεις, συμβαίνουν μόνο μια φορά - κι αν - στη ζωή ενός ανθρώπου, σκεφτόμουνα.

Κι όμως συνέβη ξανά. Τόσα χρόνια μετά. Σε μια τελείως διαφορετική φάση της ζωής μου, ήρθε πάλι απρόσμενα, όπως τότε ο Ζαρατούστρα, ένα άλλο βιβλίο να με συνταράξει. Σαν το μεγάλο έρωτα, που νόμιζες ότι είσαι πια πολύ γέρος, πολύ έμπειρος, πολύ κυνικός για να τον ξανανιώσεις, κι όμως ερωτεύεσαι δυνατά ξανά.

H πιο σημαντική σελίδα του, είναι η πίσω όψη του εξωφύλλου. Δεν χρειάζεται να διαβάσεις τίποτα άλλο. Τα λέει όλα. Ένα μανιφέστο ελευθερίας. Ένας ύμνος στην τυχαιότητα. Μια χρυσή πηγή έμπνευσης και θάρρους. Σε τριάντα λέξεις.

This book explains the benefits of making bad decisions.

It shows how risk is your security in life.

And why unreason is better than reason.

It's about having the confidence to roll the dice.



(Αυτό το βιβλίο εξηγεί τα οφέλη τού να παίρνεις λάθος αποφάσεις.
Δείχνει πώς το ρίσκο είναι η ασφάλειά σου στη ζωή.
Και γιατί το παράλογο είναι καλύτερο από το λογικό.
Λέει να έχεις την αυτοπεποίθηση να ρίξεις τη ζαριά.)

Συμβουλή.

η πιο σοφή συμβουλή που έχω ακούσει ποτέ μου:

ΚΑΝΕ ΛΑΘΟΣ

ο φόβος του λάθους είναι χειρότερος από το λάθος


δες κι εδώ: Αλάνθαστος.

Πώς δημιουργείται το χρήμα.

"Μόνο τα μικρά μυστικά χρειάζονται εχεμύθεια, τα μεγάλα παραμένουν μυστικά χάρη στη δημόσια δυσπιστία."
Marshall Mcluhan

Ένα εξαιρετικό βίντεο με θέμα την δημιουργία του χρήματος, το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, τις τράπεζες και την ελιτ που ελέγχει τον κόσμο. Ευχάριστο, κατανοητό, ΠΟΛΥΤΙΜΟ για όποιον θέλει να ξέρει τι (του) γίνεται. Είναι στα αγγλικά, θα άξιζε να του έβαζε κάποιος ελληνικούς υπότιτλους.

Το κυνήγι.

Όλο αυτό το αδιάκοπο κυνήγι του σεξ, ώρες ώρες μού φαίνεται απίστευτα ανόητο και μάταιο. Ειδικά από την ώρα που δεν είναι το κυνήγι της αγάπης. Και από τη στιγμή που οι δονητές, οι πουτάνες και οι τσόντες υπάρχουν σε αφθονία.


Δες κι εδώ

Maximum.

Όποιος θέλει τα πολλά, πρέπει να απαρνηθεί τα λίγα.

Καλλιτέχνες.

Θέλεις να μιλήσεις. Αλλά κανένας δε θέλει να σε ακούσει. Καλλιτεχνική δημιουργία είναι η προσπάθεια να γοητεύσεις κάποιον για να σε ακούσει. Δύσκολα γίνεσαι καλλιτέχνης αν δεν υπάρχει χάσμα βαθύτερης επικοινωνίας με το περιβάλλον σου.

Είμαι καχύποπτος με τους καλλιτέχνες που είναι πολύ "επικοινωνιακοί τύποι". Συνήθως, είτε πρόκειται για επίφαση, είτε δεν είναι καλοί καλλιτέχνες.

Η μέρα από το πρωί φαίνεται.

Εδώ και μήνες ξυπνάω νωρίς το πρωί, βλέπω για δυο τρεις ώρες όλα τα πρωινάδικα -εκτός από τον Αυτιά που δεν αντέχεται- και φεύγω για τη δουλειά κατά τις δέκα και μισή, όταν αρχίζουν (ταυτόχρονα) οι στήλες μαγειρικής στον Alpha και στον Αντ1. Φτάνω στο γραφείο μια ώρα καθυστερημένος. Όσο κι αν πρέπει, όσο κι αν το προσπαθώ, πολύ απλά δεν δύναμαι να πάρω τα πόδια μου πριν δω δύο ώρες πρωινάδικα. Παλιά καθυστερούσα γιατί κοιμόμουνα. Τώρα, επειδή βλέπω τη Δαμανάκη στην ΕΤ1 και τη Χρουσαλά στον Alter.
Υποθέτω ότι θα ήταν πιο πρακτικό να κάνω απλώς έναν εμετό πριν πάω για δουλειά. Τουλάχιστον θα έφτανα στην ώρα μου.