Faites vos jeux.

Νιώθω πολύ πιεσμένος - υπερβολικά. Φοβάμαι. Πολύ. Πολλά. Τα γηρατειά. Την οικονομική αβεβαιότητα. Τις αγοραπωλησίες ακινήτων. Την αδερφή μου, που δεν τα βρίσκουμε. Όλα όσα θα μπορούσα αλλά δεν θα κάνω. Όλους αυτούς που έχουν εξουσία επάνω μου.

Όταν φοβάσαι πολύ, όταν σε περιτριγυρίζουν οι κίνδυνοι μαζεύεσαι. Αλλά κάποια στιγμή δεν αντέχεις άλλο τον φόβο, δεν αντέχεις άλλο αυτή την πίεση και αντιδράς. Μεταθέτεις συμβολικά όλους σου τους φόβους στο τσιγάρο και με οργή προσπαθείς να αποδείξεις τη δύναμή σου κόβοντάς το. Έστω, ελλατώνοντάς το δραματικά. Μετά πας και αγοράζεις ένα υπέροχο ακριβό κοστούμι, μαθαίνεις να δένεις γραβάτα, τα αφήνεις όλα πίσω σου, παίρνεις όσα εκατόευρα χωράν οι τσέπες σου και πετάς για το παλαιότερο καζίνο της Γερμανίας.


Faites vos jeux. Κύριοι κάντε το παιχνίδι σας, βάλτε τα στοιχήματά σας.
Ακούγεται τόσο απλό. Και ίσως είναι. Και μετά ας γίνει ότι θέλει. Έτσι κι αλλιώς:

"Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,
με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,
λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πως να κάμουμε
για ν' αποφύγουμε τον βέβαιο
τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.
Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν' αυτός στον δρόμο·
ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα
(ή δεν τ' ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).
Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,
εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,
και ανέτοιμους -πού πιά καιρός- μας συνεπαίρνει."


Άντε γαμήσου φόβε.

Καλοκαιρινό ανάγνωσμα

Δεν υπάρχουν ελληνικά φόρουμ για τη ρουλέτα. Κι ένα που υπάρχει, έχει γύρω στις 20 δημοσιεύσεις σε 5 χρόνια (ενώ στα γερμανικά φόρουμ, κάθε τρεις και λίγο γράφουνε ολόκληρες διατριβές). Διαβάζοντάς το όμως, βρήκα δύο κείμενα που η αλήθεια τους με συγκίνησε. Και που αντίστοιχά τους δεν υπάρχουν σε κανένα άλλο φόρουμ. Τα παραθέτω αυτούσια, χωρίς να αλλάξω ούτε την ορθογραφία:

stelios:
"ΑΓΑΠΗΤΟΙ ....ΣΥΝΑΓΩΝΗΣΤΕΣ!
ΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΡΟΥΛΕΤΑ, ΨΑΧΝΩΝΤΑΣ, ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ, ΔΟΚΙΜΑΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ, ΕΧΩ ΒΓΑΛΕΙ ΕΝΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ.
ΕΑΝ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΑΝ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΣΟΒΑΡΑ ΟΣΟ ΜΕ ΤΗΝ ΡΟΥΛΕΤΑ, ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΡΙΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ, ΤΩΡΑ ΘΑ ΕΙΧΑΜΕ ΟΠΟΙΑ ΘΕΛΟΥΜΕ!!!! ΕΑΝ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΑΝ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΜΑΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, ΤΩΡΑ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΕΦΟΠΛΙΣΤΕΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ!!!!!(ΧΑΧΑ).
ΕΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΤΑ ΨΑΧΝΑΜΕ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ, ΟΛΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΛΛΙΩΣ ΤΩΡΑ!!
[...]"

kostasj:
"Λοιπόν. Έτσι για την ιστορία σας γράφω τι έπαθα την περασμένη βδομάδα.

Καζίνο Ρίου. Σε μια ρουλέτα των 5€/μάρκα
Ξεκινάω και παίζω από έμπνευση 9 νούμερα που είναι συνεχόμενα πάνω στη ρόδα. 1, 20, 14, 31, 9, 22, 18, 29, 7.

Και τα νούμερα που ήρθαν (εχω την συνήθεια να τα γράφω) ήταν: 5, 28, 12, 33, 27, 0, 28, 28, 3, 10, 9, 33, 12, 19, 28, 2, 30, 16. !!!
Εχω απελπιστεί τόσο που ενώ εχω 200€ ακόμα (χάνω ήδη 630) σταματάω και κοιτάω 5 μπιλιες..
7, 19, 22, 9, 20. !!!
Ένας παππούς που κάθεται δίπλα, μου λέει, ' τα νούμερα σου φέρνει'
Του λέω ' θέλεις να σταματήσει να τα φέρνει..? και ξαναμπαίνω στο παιχνίδι.. 28, 11, 19, 33, !!! Ακόμα και ο γκρουπιέρης με κοιτάει σαστισμένος.
Αλλάζω ακόμα 50€ που εχω στο πορτοφόλι. Ρίχνει την μπίλια και δεν ποντάρω. 7. !
Όπως εχω καμιά 15αριά μάρκες στο χέρι τους τις δίνω όλες.
Πάρ' τες του λέω σας τις χαρίζω.
Μα τι κάνετε κύριε.? μου λέει.
Κερδίζω λίγο χρόνο περισσότερο έξω από εδώ... Απατεώνες..."

Απολογία ενός παίκτη (Επίλογος)

Μέρος πέμπτο:
Επίλογος

Ο τζόγος είναι συμπυκνωμένη ζωή. Ή πιο σωστά, συμπυκνωμένο βίωμα. Μέσα σε κάποιες ώρες ζεις την ένταση, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες που κανονικά θα ζούσες σε μήνες. Βγάζεις και χάνεις χρήματα, που θα σου έπαιρνε μήνες να βγάλεις ή να ξοδέψεις.
Καταιγισμός συναισθημάτων. Υπερέκκριση αδρεναλίνης που σε κάνει να κατουριέσαι. Όπως τότε που ο αυστηρός δάσκαλος σε σήκωσε αδιάβαστο να πεις μάθημα. Διλήμματα. Πρέπει να ουρλιάξεις ή να το παίξεις κουλ; Πρέπει να αρκεστείς σε αυτά που κέρδισες ή (σαν τον Χίτλερ και τον Ναπολέοντα) να προσπαθήσεις να φτάσεις μέχρι τη Μόσχα; Να καταπιείς την ήττα και να σηκωθείς να φύγεις ή να πολεμήσεις μέχρι τέλους; Υπερένταση. Το μυαλό δουλεύει στο κόκκινο. Να πειθαρχήσεις στο σύστημα ή να αυτοσχεδιάσεις; Είναι σήμερα εκείνη η μέρα ή μια μέρα σαν όλες τις άλλες; Πρόκληση. Εσύ απέναντι στην τύχη, την μοίρα. Πόσο καλός είσαι; Πόσο έξυπνος; Κατάφερες να τετραγωνίσεις τον κύκλο ή απλά ήσουν τυχερός; Έχεις τα αρχίδια; Την υπομονή; Την επιμονή; Την πείρα; Τη γνώση; Την έμπνευση; Τον χαρακτήρα;

Τα έχεις χάσει όλα, έχεις καταστραφεί, πεθαίνεις και δίπλα σου οι άλλοι συνεχίζουν να παίζουν αμέριμνοι - όπως ακριβώς θα γίνει κι όταν πεθάνεις αληθινά...

Απολογία ενός παίκτη (μέρος 4ο)

Μέρος τέταρτο:
Το νόημα της ήττας.

Ο κατηγορούμενος κρατάει ένα DVD. Φεύγει από τη θέση του και πηγαίνει στο DVD player της αίθουσας του δικαστηρίου. Πατάει το "Play". Παίζει το "Όλα για τα λεφτά". Με το fast forward βρίσκει το σημείο της ταινίας όπου ο Αλ Πατσίνο μιλάει σε μια συνάντηση Ανώνυμων Τζογαδόρων. Αφήνει την ταινία να παίξει και τον Πατσίνο να μιλήσει για το νόημα της ήττας.

"Με λένε Γουόλτερ και είμαι καινούριος στην ομάδα. Αλλά πάω σε τέτοιες συναντήσεις εδώ και 18 χρόνια. Ξέρω από που έρχεσαι. Άκουσα την ιστορία σου και την καταλαβαίνω απόλυτα. Αλλά ξέρεις κάτι; Το πρόβλημά σου δεν είναι ο τζόγος. Θα φανώ αγενής, αλλά είσαι ελλατωματικός. Σαν ένα ελλατωμαικό αμάξι. Όλοι μας εδώ μέσα. Μοιάζουμε με όλους τους άλλους. Αυτό που μας διαφοροποιεί είναι το ελλάτωμά μας. Οι πιο πολλοί όταν παίζουν, παίζουν για να κερδίσουν. Εμείς παίζουμε για να χάσουμε. Υποσυνείδητα. Νιώθουμε καλύτερα όταν μας παίρνουν μάρκες παρά όταν μας δίνουν. Κι όταν κερδίσουμε είναι θέμα χρόνου να τα δώσουμε όλα πίσω.

"Αλλά όταν χάνουμε... Α! Τότε είναι μια άλλη ιστορία. Μιλάω για χασούρα που κάνει την κολότρυπά σου να ζαρώνει! Εκείνη τη στιγμή ζεις έναν εφιάλτη χειρότερο από οτιδήποτε. Στέκεσαι λοιπόν εκεί και ξαφνικά ο εαυτός σου ξυπάει και σου λέει "Παρ' όλα αυτά, είμαι εδώ! Ακόμα αναπνέω. Είμαι ακόμα ζωντανός!""

"Εμείς οι σκάρτοι, επίτηδες τα σκατώνουμε κάθε φορά. Επειδή έχουμε συνέχεια την ανάγκη να θυμόμαστε ότι είμαστε ζωντανοί. Το πρόβλημα σου δεν είναι ο τζόγος. Είναι η γαμημένη ανάγκη να νιώσεις ζωντανός, να πείσεις τον εαυτό σου ότι υπάρχεις. Αυτό είναι το πρόβλημα."

Ο κατηγορούμενος πάτησε το Stop.

Απολογία ενός παίκτη. (Μέρος 3ο)

Μέρος τρίτο:
Ο ορισμός του παίκτη.

Με ακούτε σιωπηλοί. Περιμένετε υπομονετικά να ολοκληρώσω. Κάποιοι ίσως και να προσπαθείτε να καταλάβετε τι θέλω να πω. Όλοι σας όμως, στο βάθος, σκέφτεστε ότι φλυαρώ. Ότι εφευρίσκω προφάσεις εν αμαρτίαις. Ότι με σοφιστείες πάω να αποφύγω την ουσία. Και η ουσία, σκέφτεστε, είναι μία: "Ο παίκτης χάνει σαν ηλίθιος τα χρήματά του από ένα ανόητο πάθος".

Δεν σας αδικώ. Σας καταλαβαίνω. Κι εγώ προτιμώ την ουσία από τις απεραντολογίες. Και ξέρω πώς μπορείς να ντύσεις με όμορφες λέξεις ακόμα και τις πιο απαίσιες πράξεις. Σταματάω λοιπόν εδώ. Δεν έχει νόημα να συνεχίσω τις εξηγήσεις. Θα πάω κατευθείαν στην "ουσία". Στην χασούρα. Στην βλακεία. Στην ήττα. Και θα τελειώσω.

Μόνο, πριν το κάνω αυτό, επιτρέψτε μου να σας πω τον ορισμό του παίκτη. Και επειδή κάθε παίκτης είναι διαφορετικός, αυτός είναι ο ορισμός του εαυτού μου.

Παίκτης είναι αυτός, που προσπαθεί σε ένα παιχνίδι τύχης, να ελαχιστοποιήσει τον παράγοντα της τύχης.

Αν το μεταφέραμε αυτό στη ζωή, θα σήμαινε "ό,τι κι αν μου τύχει, εγώ θα τα καταφέρω".
Ε, λοιπόν εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό στη ζωή. Για αυτό ίσως προσπαθώ να το πετύχω στο παιχνίδι.

Απολογία ενός παίκτη. (Μέρος 2ο)

"Ζούμε σε έναν κόσμο που κυριαρχεί η ανταπόδοση, αλλά απουσιάζει η άμεση επιβράβευση. Κι έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη την δεύτερη από την πρώτη".

Μέρος δεύτερο:
Η ανάγκη της άμεσης επιβράβευσης

Εκτός από τα βιολογικά προϊόντα, το άγριο σεξ και τα αυθεντικά animal-print φουστάκια, ο πρωτόγονος άνθρωπος απολάμβανε ένα ακόμα πολύτιμο αγαθό, που ο σύγχρονος άνθρωπος στερείται. Την ικανοποίηση της άμεσης επιβραβευσης των προσπαθειών του. Προσπαθούσε για κάτι και αν τα κατάφερνε, επιβραβευόταν ατάκα κι επιτόπου. Άμεσα και ξεκάθαρα. Σαν τα ζώα στο τσίρκο που τους δίνουν ζάχαρη όταν κάνουν καλά το νούμερο.

Αν κατάφερνε να πιάσει τη γυναίκα που γούσταρε, ή αν κατάφερνε να δείρει τον αντίζηλό του, η επιβράβευση ερχόταν λίγα λεπτά αργότερα, με τη μορφή ενός υπέροχου οργασμού. Αν κατάφερνε να πιάσει ένα ζώο στο κυνήγι, η ανταμοιβή ερχόταν πάλι άμεσα, με τη μορφή ενός χορταστικού γεύματος. Αν κατάφερνε να φτιάξει μια καλύβα η επιβράβευση ερχόταν ξαναματαπάλι άμεσα με έναν προστατευμένο ύπνο. Η λέξη κλειδί είναι "άμεσα".

Τα κατάφερνες; Έπαιρνες άμεσα μια ικανοποίηση. Δεν τα κατάφερνες; Έπαιρνες τον πούλο. Έτσι ζούσε το ανθρώπινο γένος για πολλές χιλιάδες χρόνια.

Είναι βαθιά γραμμένη στα κύτταρά μας η ανάγκη της άμεσης επιβράβευσης.

Σήμερα δεν επιβραβευόμαστε. Κι όταν συμβαίνει αυτό, συμβαίνει έμμεσα, εκπρόθεσμα και για τους λάθος λόγους. Ακόμα και στη δουλειά. Δεν μας ανταμείβουν για τα κατορθώματά μας αλλά για τους ρόλους μας. Δεν πληρώνεσαι γι' αυτό ακριβώς που κάνεις. Αλλά για να κάνεις κάτι, να αναλάβεις ένα ρόλο.
Πληρώνεσαι μηχανικά. Τα λεφτά πηγαίνουν κατευθείαν στην τράπεζα. Αδιευκρίνιστο το «από ποιον» και το «γιατί ακριβώς». Στις 13 του μηνός βαριόσουνα και λούφαρες, στις 19 έκανες εκείνο το χοντρό λάθος κι όμως τα λεφτά είναι ίδια κι απαράλλαχτα. Τον άλλο μήνα ξεσκίστηκες. Πάλι τα λεφτά είναι ίδια.

Την κομμώτρια δεν την πληρώνεις επειδή σε κούρεψε καλά, αλλά γιατί σε κούρεψε - γενικώς. Ο γιατρός θα πληρωθεί την επέμβαση ασχέτως της έκβασής της. Ακόμα και ο τραγουδιστής που ανεβαίνει στην πίστα δεν χειροκροτείται περισσότερο όταν τραγουδάει καλά. Κάθε βράδυ τον χειροκροτάνε το ίδιο, για αυτό που είναι, για τον ρόλο του, για το όνομά του, όχι για το πώς τραγούδησε απόψε.

Ένα το κρατούμενο λοιπόν. Η ανικανοποίητη ανάγκη της άμεσης επιβράβευσης.



(συνεχίζεται)

Απολογία ενός παίκτη.

“Go around asking a lot of damn fool questions and taking chances. Only through curiosity can we discover opportunities, and only by gambling can we take advantage of them".

Μέρος πρώτο:
Κάθε παίκτης είναι μοναδικός.

Κύριε πρόεδρε, κύριοι δικαστές, κύριοι ένορκοι.

Άκουσα τον εισαγγελέα να με κατηγορεί για πράξεις χυδαίες και να με περιγράφει σαν ένα ανδρείκελο γεμάτο κουσούρια, χωρίς μυαλό, χωρίς συναίσθημα, χωρίς αξίες - έρμαιο του τζόγου. Τα λόγια του δεν με προσβάλουν γιατί δεν με αφορούν. Ήταν ένα πρόχειρο συνονθύλευμα από γενικεύσεις, λαϊκή σοφία, ιστορίες για αγρίους και μικροαστικά κλισέ.

Όπως δεν υπάρχει ο "μέσος Έλληνας" (είναι ένα δημιούργημα των εταιριών στατιστικών ερευνών που δεν αντιπροσωπεύει κανένα), έτσι δεν υπάρχει και "μέσος παίκτης". Κάθε παίκτης είναι μοναδικός. Ο κάθε ένας ξεκινάει από αλλού και αλλού θέλει να φτάσει. Το ίδιο παιχνίδι μπορεί να παιχτεί με αμέτρητους τρόπους, για αμέτρητους λόγους, με αμέτρητα αποτελέσματα.

Δεν θα απολογηθώ λοιπόν για κανέναν άλλο παρά μόνο για τον εαυτό μου.

(συνεχίζεται)

Μια νύχτα στο καζίνο.

Αγαπώ τα καζίνο γιατί μου επιτρέπουν να γευτώ πολλών ειδών ήττες.

Τώρα τελευταία, κάθε φορά που πάω στο καζίνο, όταν τους δίνω την κάρτα μέλους, την τσεκάρουν στον υπολογιστή τους, με κοιτάνε με περιέργεια και με ρωτάνε το όνομά μου. Κάποιες φορές με ρωτάνε και ημερομηνία γέννησης. Μα υποτίθεται ότι αυτόν το ρόλο έχει η κάρτα. Να τους λέει τα στοιχεία μου χωρίς ερωτήσεις. Υπέθεσα ότι είχαν κρούσματα πελατών που τους έχει απαγορευτεί η είσοδος και μπαίνουν με ξένες κάρτες.

Στην τελευταία μου επίσκεψη, όταν έδωσα την κάρτα μου, μια κοπέλα μού έκανε πάλι τις ίδιες ερωτήσεις. Όνομα, ημερομηνία γέννησης... Συνηθισμένος πια, της απαντούσα χαμογελαστός. Στο τέλος μου ανταποδίδει το χαμόγελο και μου λέει ευγενικά:
"Έχετε αλλάξει!".

Κοκάλωσα.
"Έχω περάσει πολλά κι έχω αλλάξει. Εσύ όμως πού το ξέρεις;" σκέφτηκα.
Το μυαλό μου εξέτασε αστραπιαία όλα τα ενδεχόμενα. Κατάλαβα. Όταν δίνεις τα στοιχεία σου για να γίνεις μέλος, κάποια κρυφή κάμερα σε φωτογραφίζει. Είχα αλλάξει σε σχέση με τη φωτογραφία. Έφαγα τη σφαλιάρα, της χαμογέλασα και προχώρησα αγέρωχος στην αίθουσα όπου θα έχανα αμίλητος ενάμισι μισθό.

Και να σκεφτείς ότι δεν έχουν περάσει ούτε δυο χρόνια που έβγαλα την κάρτα...

Για τα λεφτά τα κάνω όλα. Για τα λεφτά δεν κάνω τίποτα (άλλο).

Σκέφτομαι πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μου αν είχα περισσότερα χρήματα.
Θα ένιωθα μικρότερη ανασφάλεια για το αύριο.
Θα ένιωθα λιγότερο εγκλωβισμένος στη δουλειά μου.
Θα είχα περισσότερο χρόνο και χρήμα για να ασχοληθώ με τα ενδιαφέροντά μου, να φροντίσω την εμφάνισή μου, να αναπτύξω τα ταλέντα μου, να ταξιδέψω, να χαρώ.

Δηλαδή αυτό φταίει; Τα χρήματα;
Είναι οι πλούσιοι ευτυχισμένοι; (και δεν το εννοώ με την απλοϊκή, κλισέ λογική του "τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία")
Πόσα λεφτά είναι "πολλά λεφτά"; Όσα κι αν έχουν οι άνθρωποι πάντα ψάχνουν τα περισσότερα. Πάντα απορούσα γιατί συνεχίζουν να δουλεύουν κάποιοι εκατομμυριούχοι και δεν αράζουν να απολαύσουν τα λεφτά τους.

Αισθάνομαι εγκλωβισμένος σε ένα λούκι από το οποίο δύσκολα θα βγώ. Τι γίνεται; Εγώ είμαι μαλάκας ή όντως μάς έχουν βάλει σε λούκι; Θυμάμαι στο σχολείο που οι καλοί μαθητές τα προλάβαιναν όλα (μαθήματα, μπάλα, πάρτι) κι εγώ δεν προλάβαινα τίποτα ή βαριόμουνα τα πάντα. Ίσως αυτό φταίει. Δεν μπορώ να τα προλάβω όλα: δουλειά, μπλογκ, γυμναστήριο, γκόμενα, φίλοι, μπάλα, οδοντίατρος, μουσική, διάβασμα, σκέψη, συγγενείς, ξεκούραση, εκδρομές, ψυχολόγος, κινηματογράφος, σοβαρές κουβέντες, αστείες κουβέντες, κουτσομπολιά, έρωτας, ολονύκτιες συνεδρίες ταντρικού σεξ, πλύσιμο ρούχων, τακτοποίηση σπιτιού, καθαρισμός προσώπου...

Ποιος καραγκιόζης τα προλαβαίνει όλα αυτά;
Να γιατί λένε πως το πιο πολύτιμο πράγμα είναι ο χρόνος.

Έτσι εξηγείται και ο φθόνος μου και η περιφρόνησή μου για τους περισσότερους δημόσιους υπάλληλους. Δουλεύουν λίγο και τους μένει πολύς ελεύθερος χρόνος. Και δεν έχουν εργασιακή ανασφάλεια. (πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις - παρατάτε με)

Κάνω μια τρελή σκέψη. Να μαζέψω όλα μου τα χρήματα, όλη μου την περιουσία και να τα ποντάρω στη ρουλέτα. Ή διπλά ή τίποτα. Αν χάσω να αυτοκτονήσω, αν κερδίσω να απελευθερωθώ. Να ζήσω.

Λεφτά ή θάνατος!




ΥΓ.: Την ιδέα με τη ρουλέτα την έχει κάνει στην πραγματικότητα κι ένας αμερικάνος. Αλλά αυτός το έκανε για χαβαλέ και κάλεσε τα κανάλια. Έγω το λέω σαν υπαρξιακό στοίχημα.

ΥΓ.2: Δεν είμαι αχάριστος. Εκτιμώ αυτά που έχω. Δεν θεωρώ ότι μου χρωστάει η ζωή. Γνωρίζω ότι άλλοι συνάνθρωποί μας πεθαίνουν (κυριολεκτικά ή μεταφορικά) από την πείνα. Αλλά...

ΥΓ.3: Αυτό το post είναι ένα παραλήρημα. Μπορεί να μου τη δώσει και να το σβήσω ή να το ξαναγράψω.